Lądowanie i opieka

Grzyby rurkowe: charakterystyka gatunków i różnice od blaszkowatych

Pin
Send
Share
Send


Grzyby rurkowe należą do grupy wyższych podstawczaków, a ich opis sugeruje obecność hymenoforu rurkowego. Trudno jest znaleźć trujące i niejadalne odmiany, a ich lista jest bardzo krótka, dlatego grzyby rurkowe wolą zbierać niedoświadczonych zbieraczy grzybów i początkujących koneserów „cichych” polowań.

Odmiany jadalne

Prawie wszystkie jadalne grzyby rurkowe wyróżniają się korzystnie wysoką wartością odżywczą, doskonałymi właściwościami aromatycznymi i smakowymi, dlatego najczęściej stosuje się je do przygotowywania przypraw i sosów grzybowych, a także suszonych, solonych i marynowanych. Najpopularniejszymi przedstawicielami tego gatunku są biały, borowik i maślany.

Gatunki trujące i niejadalne

Niejadalne i trujące grzyby rurkowe obejmują niewielką liczbę gatunków, z których większość nie jest spożywana z powodu nieprzyjemnego smaku lub zapachu. Nie są śmiertelnie trujące, ale często powodują zaburzenia żołądkowo-jelitowe lub zatrucia o różnym stopniu nasilenia.

Główne różnice w stosunku do grzybów

Każdy grzyb czapkowy ma główną część owocowego korpusu w postaci kapelusza. Na głowie znajdują się narządy wytwarzające proszek zarodników, a poprzez zarodniki grzyby mnożą się. Kształt czapki może się różnić w zależności od rodzaju i wieku. Młode grzyby mają okrągły, owalny lub w kształcie dzwonu kapelusz. Taka osobliwa struktura pozwala owocnikowi łatwo przełamać warstwę gleby i ściółki leśnej.

Najbardziej doświadczeni zbieracze grzybów wiedzą, jakie cechy odróżniają blaszkowatą od rurkową. Pod miąższem wszystkie rodzaje grzybów kapeluszowych mają warstwę zarodników, która nazywa się hymenami i znajduje się na powierzchni hymenoforów. Grzyby rurkowe mają hymenofor, składający się z rurek lub komórek, podczas gdy hymenofory blaszkowate składają się z płytek. Grzyby są wąskie i szerokie, grube i cienkie, częste i rzadkie. W rurkach ważną cechą jest kolor rur, ich kształt i kolor, a także rozmiar ich otworów.

Metody i cechy gotowania

Najpopularniejsze i najpopularniejsze gąbczaste lub rurkowe gatunki grzybów jadalnych wśród grzybiarzy są powszechnie klasyfikowane jako mięczaki, borowiki, borowiki, osiki i grzyby. Ich kapelusz wygląda jak gąbka i składa się z wielu cienkich rurek. Gąbczaste gatunki są szeroko stosowane w kuchni, mogą to być:

  • smażyć w oleju lub ze śmietaną;
  • gotować do przygotowania zimnych przekąsek grzybowych;
  • gulasz z warzywami i ziołami, a także mięsem lub rybami;
  • marynata i sól;
  • wysuszyć z późniejszym użyciem w zupach, płatkach zbożowych lub nadzieniach;
  • zamrozić.

Powszechnie wiadomo, że grzyby rurkowe zaleca się do marynowania i suszenia, które po przetworzeniu są w stanie zachować doskonały smak i niepowtarzalny aromat grzybowy. Należy zauważyć, że przed przeprowadzeniem jakiegokolwiek gotowania grzyby należy dokładnie posortować według rodzaju i wielkości, a następnie ostrożnie oczyścić z cząstek ziemi i liści, odciąć korzenie.

Po posortowaniu owocniki do obróbki cieplnej i konserwacji należy kilkakrotnie umyć pod bieżącą wodą. Ciała owocowe przygotowane do suszenia nie powinny być myte. Kapelusze i nogi zaleca się marynować i solić osobno. Możesz zamrażać zarówno świeże, jak i blanszowane, gotowane lub smażone grzyby.

Jadalne grzyby rurkowe: odmiany (wideo)

Zastosowanie specjalnych metod kulinarnego przetwarzania owocników grzybów rurowych poprawia strawność produktu. Z reguły w tym celu zaleca się dokładne zmielenie grzybów, a także użycie owocników do przygotowania kawioru lub sosu grzybowego. Bardzo popularne jest również stosowanie grzybów w proszku.

Pin
Send
Share
Send