Kwiaty

Róża Polyanthus: pachnąca mgiełka placka kwiatowego w twoim ogrodzie

Pin
Send
Share
Send


Popularna i dość powszechna róża z wielkokwiatów w wielu krajach została uzyskana przez hodowców w wyniku pracy nad krzyżowaniem dzikiej róży wielokwiatowej z herbatą lub różą indyjską. Wielu ogrodników lubi ciągłe kwitnienie krzewów, które doskonale uzupełniają wystrój każdej osobistej działki.

Funkcje i funkcje

Hybrydowe róże poliantusowe wyhodował pod koniec XIX wieku słynny hodowca Jean-Baptiste Guillot i były wynikiem krzyżowania Rosa chinensis i Rosa multiflora. Powstałe odmiany charakteryzowały się obfitym i przedłużonym kwitnieniem. Ich opis sugerował powstanie licznych kwiatostanów reprezentowanych przez półpełne kwiaty. Również godna pozazdroszczenia odporność na uszkodzenia spowodowane infekcją grzybiczą i doskonała zimotrwalość można przypisać zaletom odmianowym.

Róża poliantusowa osiąga nie więcej niż 30-40 cm wysokości, a charakterystyczna cecha wspólna dla wszystkich odmian tego rodzaju kultury dekoracyjnej obejmuje tworzenie silnie rozgałęzionych krzewów o wystarczającej liścia. Nieco ograniczoną paletę kolorów do barwienia kwiatów łatwo zrównoważyć wysokim poziomem dekoracyjnym liści. Dalsze prace nad hybrydyzacją gatunku pozwoliły hodowcom na wytwarzanie róż poliantusowych w kolorze pomarańczowym, ale nadal brakuje tego dekoracyjnego gatunku z żółtym odcieniem kwiatów.

Anielska róża wielkokwiatowa, która rośnie na wysokości nie większej niż 25-30 cm i wyróżnia się półpełnymi pachnącymi kwiatami o średnicy 2-4 cm, liliowym, różowym lub białym, jest szeroko rozpowszechniona. Miejsce narodzin najpopularniejszych odmian róż wielkokwiatowych to Anglia. Stale kwitnące róże z poliantu świetnie nadają się jako dekoracja do krawężników na ścieżki ogrodowe i są szeroko poszukiwane w projektowaniu klombów z różnymi wieloletnimi kulturami dekoracyjnymi.

Róże Polyanthus: sadzenie (wideo)

Dość miniaturowy rozmiar dorosłych roślin pozwala na stosowanie odmian tego rodzaju róży do uprawy w szerokich pojemnikach lub doniczkach. Większość odmian róż wielkokwiatowych nie ma kolców pędów, co jest bardzo cenione przez amatorskich ogrodników i ułatwia pielęgnację krzewów.

Popularne odmiany

Wystarczająco odporna na zimę, odporna na nadmierne zawilgocenie i choroby grzybowe, łatwa do rozmnażania przez zielone sadzonki róży wielkokwiatowej, jest nadal pożądana w ogrodnictwie domowym, ale najczęściej używana przez ogrodników amatorów jako doniczkowa roślina ozdobna.

Uprawa nasion

Kilka rodzajów róż ogrodowych może pochwalić się rozmnażaniem nasion. Wyhodowanie róż z nasion poliantu jest dość łatwe, ale musisz przestrzegać następujących zaleceń:

  • wybierz lekko niedojrzałe owoce w ostatnim letnim miesiącu;
  • delikatnie, ostrym i czystym nożem, obetnij skórkę na owocach;
  • wyodrębnij nasiona i dokładnie oczyść je z resztek miazgi;
  • siew nasion w połowie lutego, ale nie później niż w pierwszej dekadzie marca;
  • zaprawiać nasiona stymulantami wzrostu, aby przyspieszyć kiełkowanie;
  • Przed siewem nasiona należy rozwarstwić w lodówce.

Pierwsze kiełki pojawiają się po około dwóch miesiącach.

Opieka nad sadzonkami róż jest standardem i polega na systematycznym podlewaniu, a także tworzeniu najbardziej komfortowych warunków mikroklimatycznych dla młodych roślin. Należy zauważyć, że ten rodzaj róży jest doskonale rozmnażany przez sadzonki i szczepienie na bulwie z dzikiej róży.

Zasady lądowania

Podobnie jak w przypadku większości rodzajów róż ogrodowych, sadzenie odmian poliamidu odbywa się w miejscach dobrze oświetlonych słońcem i chronionych przed silnymi porywistymi wiatrami zgodnie z technologią uprawy roślin ozdobnych. Bardzo ważne jest, aby miejsce lądowania znajdowało się na poziomym podłożu lub z niewielkim wzniesieniem, który zabezpiecza rośliny przed negatywnym wpływem mas zimnego powietrza lub stopionej wody. Gleba na obszarze przeznaczonym do uprawy róż wielokwiatowych musi być dobrze nawożona kompostem, złożonymi nawozami, popiołem drzewnym i grubym piaskiem podczas kopania i czyszczenia chwastów.

Sadzenie sadzonek róży powinno podlegać cechom odmianowym. Sadzenie odmian, których wysokość nie przekracza 50 cm, odbywa się w odległości 35-45 cm od siebie. Odmiany osiągające wysokość jednego metra powinny być sadzone w odległości 0,6-0,7 m, a wyższe odmiany powinny być sadzone w odległości co najmniej 1,1-1,2 m. Krzewy mają bardzo dobre rozgałęzienia, więc po zamknięciu pędów w nasadzeniach krawężnikowych lub grupowych powstaje bardzo piękny projekt.

Główna lista środków do pielęgnacji krzewów różanych tego gatunku musi obejmować:

  • ściółkowanie gleby wokół krzaków, co pozwala zapewnić kulturze dekoracyjnej optymalny poziom wilgotności;
  • praca w kierunku wzrostu i utrwalania pędów;
  • przycinanie w celu uzyskania najwspanialszej korony oraz w celu stymulowania zdolności do formowania pędów;
  • środki nawadniające, których częstotliwość zależy od charakterystyki warunków klimatycznych i pogodowych;
  • systematyczne płytkie spulchnianie gleby;
  • terminowe usuwanie wszystkich wyblakłych kwiatów;
  • wprowadzenie kompleksu mineralnego i nawozów organicznych;
  • środki zapobiegawcze mające na celu ochronę krzewów róży przed chorobami i pasożytami roślin.

Zgodność z prostymi zaleceniami pielęgnacyjnymi pozwala uzyskać trwałą i obficie kwitnącą kulturę dekoracyjną.

Recenzje kwiaciarni

Według ogrodników-amatorów róże poliantusowe świetnie nadają się do uprawy w większości regionów Rosji, dzięki doskonałej odporności na długotrwałe opady i zwiększonej odporności na zimę. Z reguły takie odmiany kwitną nieco później niż inne odmiany róż, ale kompensują takie opóźnienie obfitym kwitnieniem, aż do początku zauważalnych przymrozków.

Róża Polyanthus nie boi się podmokłej gleby, ale nadal najlepiej czuje się przy obfitym, ale raczej rzadkim podlewaniu. W ostatnich latach miniaturowe odmiany poliantusa stały się bardzo popularne w uprawie kwiatów w pomieszczeniach i są uprawiane nawet przez niedoświadczonych, początkujących amatorskich ogrodników.

Pin
Send
Share
Send